Sabi nila, if you love someone, set him free…

If he comes back to you, then he truly is yours to keep…

If he does not, then it’s never meant to be…

I have news guys…

My husband returned…

After a long while of not being fully together…

My husband returned…

And now…

I am happy…

Now we’re trying to patch things up…

Hopefully in time we’ll be really ok…

I'm back to my hobby of blogging...

There were a few problems that caused me to stop blogging (and chatting and checking out my Friendster...*sigh*)...anyways it's done and over with...and I'm back...

Kaya lang it's already 5:30pm (office time) kaya ayoko na magkwento ng marami...I have no time to sort out everything that's running inside my head...

Marami nang nangyari lately...I don't know if it's ok for me to talk about it...

Pero I think hindi muna ngayon...

Masyado pa hurtful on my part...

Anyways, I missed doing this...nawalan kasi ako ng means to express what's on my mind...nawalan ako ng means to pour out all my emotions...

I'm so stressed...ganon na lang muna siguro ang statement ko ngayon...

Bye guys...siguro tomorrow I'll be ok...

I just woke up and i have to go home na...

Darn...

Kung pwede lang na dito muna ko para makapag-relax na lang muna...pag-uwi ko sa bahay, malamang iyak na naman ni Odrigg Ja.aj ang sasalubong sa akin...tapos away na naman ang maririnig ko sa kapitbahay...

Buhay nga nman...

Si Bubz binabasa ang entry ko...di pa rin nya ma-gets ang dahilan ng pagba-blog...

Siguro one day maiintindihan nya rin yan

Marami yang friends eh...unlike me...so siguro nga di pa nya maintindihan ung magsabi ng thoughts nya na hindi nya alam kung maiintindihan ng ibang tao.

Blogging became a best friend to me...wala mang opinion sa naiisip ko ok lang, at least may nahingahan ako ng mga bumabagabag sa (MINSAN) tuliro kong utak...

Anyways...

Uwi n nga ako...next time siguro mas marami nang ibang thoughts sa tuktok ko...

Hirap talaga pag masama ang pakiramdam...

Kay BIJ....langya, wala ako balita sayo ha!

Kay MAJA...txt kita pag libre na schedule ko! Meet tayo!

Kay POGING MARC...pinasaya mo ang araw ko kahit napapraning ako sa iyo! Salamat sa pakikipag-usap sa akin kanina kahit bagong gising ka...hehehe ambait mo talaga!

Take care pipol...

Till next entry...

Ang hirap ng may sakit...

I'm here sa hauz ng mommy ko...di ako pumasok ngaun kasi masama ang pakiramdam ko...

Lintek kasing ulan yan...naabutan ako kahapon...ayun...may-i-ligo ako sa rain habang dala-dala ang mga metal panel accessories namin...dumating ako sa office na literally tumutulo ang damit at ang buhok at basang basa ang buong katawan...at take note: natuyo ang damit ko at ang buhok ko sa air-conditioned naming office...

Eto ngaun ang kinalabasan ko...masakit ang ulo, nilalagnat, masakit ang katawan...

Hay, buhay nga naman...

Anyways...

It's always nice to be here sa house ng mommy ko...it's comforting and parang wala ka dapat i-worry sa buhay mo...not that well-cared ako pag andito ako ha...pero ewan ko ba kung bakit iba talaga ang feeling ko pag nandito ako sa "kinalakhan" kong bahay...

Kaka-miss lang ang presence ng dad ko...andito kc ngaun si Mommy at ang kapatid kong gwapo (absent cya kc may sakit rin)...kung andito lang si dad ngayon, kumpleto ang family...miss ko na sya talaga sobra...sana magkaron ulit ng time na makapag-bonding kami (kasama ang mga kids ko) gaya nung nagpunta kami ng Market Market...hay...ang saya...

Anyways ulit...(nahahawa lang po kay Gel)

Gusto ko ng spaghetti ni Mommy...

Pinaka-favorite kong food un in the world.

O kaya ung lumpiang shanghai...tang ina, nagugutom ako!!!

MAMEEEE!!!! SPAGHETTI!!!!!

Si Bubz, tinatanong ako kanina kung ano ang nakukuha ko sa pagba-blog...

come to think of it...ano nga ba??

Well I think kasi I could put into writing ung mga pumapasok sa isip ko na hindi ko ma-voice out sa maraming tao...ayoko kasi na maisip ng iba na weird ako mag-isip or praning ako...or iba pala ako sa pagkakakilala nila sa akin...

ganon nga lang siguro why i learned to love blogging...

tang-ina...ang sakit na ng mata ko...sakit pa ng katawan ko...

tulog muna ako...

at sana paggising ko, ok na ako...

Yeah, yan ang first line ng hit song ni Meredith Brooks na BITCH...

And that's what I feel today...

I HATE THE WORLD TODAY...

Puta, ano bang ginawa kong masama para pagdiskitahan ako ng mga tao??

I arrived at the office today na maganda ang mood...and now...

Hay, ewan...

I was crying kanina while doing my tasks...I was trying my best to be numb inside and out pero di talaga na-carry ng powers ko...bumigay talaga ang sensitive kong puso...

It's not that guilty ako or what...it's just that the way they were saying it is somewhat too "sinister" for me...parang I have no room for explanation or that stuff...

Ang sakit sa damdamin...

Pero di ko mapigilang sumama ang loob sa ilang tao sa office...

Feeling ko ako na lang ang napapansin...

Anyways...

Kaya ko pa siguro...magtitiis muna ako...

Pag di ko na talaga kaya...

Ewan ko lang kung ano ang kaya kong gawin...

(di naman ako masyado salbahe no??)

Kelan lang, may kaibigan akong nakausap...

Di ko maintindihan kung bakit nasaktan ako sa ilang mga sinabi nya.

Sa totoo lang, hanggang ngayon, pag nababasa ko ang mga messages nya sa akin, pag naiisip ko ang mga sinabi nya, at pag may naririnig akong mga salitang ibang tao naman ang nagsabi pero sa tingin ko eh related sa sinabi nya, nasasaktan ako.

Kung pwede nga lang, sana makakuha ako nung ginagamit ng mga Men in Black para mabura ng memory ng mga nakakita ng alien...para mabura na rin ung mga salita nya sa isip ko, para maging ok na ako...

Ang sakit...sobrang sakit...sa lahat na yata ng mga pangit na nasabi sa akin, ang mga salita nya na ata ang isa sa pinakamasakit...

Iyak na lang ang kaya kong gawin...at ang ilabas dito sa blog ang nararamdaman ko...

Yet, I cant seem to hate my friend...

Naramdaman mo na ba yung parang nag-iisa ka sa mundo?

Yung parang wala kang kakampi?

Yung parang walang nakikinig sayo?

Yung parang walang may pakialam kung buhay ka pa o hindi na?

Yung parang gusto mo mang sumigaw ng "PUTANG INA! ANDITO AKO! KAUSAPIN NIYO NAMAN AKO!"?

Yung parang lahat ng tao galit sayo?

Yung parang pakiramdam mo wala ka nang ginawang tama?

Yung parang gusto mo na lang maglaho na parang isang bula?

Yung parang ang sarap na magkulong na lang sa isang kwartong sobrang dilim?

Yung parang gusto mo na lang umiyak ng umiyak?

Yung parang mababaliw ka na sa kakaisip kung may mali ka ba o wala?

Yung parang mababaliw ka na sa kakaisip kung bakit ayaw sayo ng mga tao?

Yung parang ang sarap mag-skydive nang walang parachute dahil sa sobrang lungkot mo?

Yung parang ang sarap magmaneho ng koche o ng big bike ng higit pa sa limit ng speedometer mo, kasi alam mo namang walang may pakialam sayo?

Yung parang gusto mo nang mamatay...at lungkot lang ang dahilan?

Ganyan ako ngayon...

At sana ma-overcome ko to...

I was browsing sa mga blog entries ng friends ni Gel, and I stopped sa isang entry ni Marose...While reading it, di ko mapigilang mag-react...to the point na tinatanong ko ni Ate Leah (my officemate) kung bakit ganon na lang ang pagiging affected ko...

Ang masasabi ko lang kay ms. Marose...kung kilala ko cguro yang CI mo, bka natadyakan ko na yan! O kaya hinablot ko na lang ang buhok nya sabay sigaw sa mukha niya ng:  "PUTANG INA MO! TIGILAN MO YANG PAGPINTAS SA AKIN KUNDI DI KNA MAKIKILALA NG NANAY MO!"

Sorry for the violent reaction, Ms. Marose...nadala lang...hehehe

Pero seriously, nakakaasar talaga kung iisipin mo...Bakit ba naman may mga taong ang trip lang pagdiskitahan eh yung mga di nila kapareho sa ibang bagay...

Like for Ms. Marose's CI siguro, she's not *ahem, like US na "healthy" (kung totoo nga).  Feeling siguro ng babaeng un eh perfect cya sa maraming bagay...pero it does not give her the right na i-down ang ibang tao, lalo na kung sa sensitive issues like weight or looks...

Di ko talaga mapigilang magreact when weight issues are in front of me...Naiirita ako...Nakakasira ng magandang mood...It's because issue rin sa akin to eh.

I've always struggled with my weight...wala yata akong maalalang time in my life na below 120 ang weight ko (meron cguro...nung toddler pa ako!)...and it's true, many people criticize you, pinagtatawanan ka or they talk behind your back...may iba nga dati naaawa sa akin nung bata pa ako, kasi ako lang daw ang mataba sa family when lahat naman sila eh kung hindi payat eh "perfectly proportioned"...

Sakit balikan ung mga remarks na ganyan...

It's just too bad hindi nararamdaman ng mga taong yan ang nararamdaman ng mga taong hindi biniyayaan ng magandang katawan o magandang mukha...kaya hindi nila alam kung gaano kasakit, kung gaano kabigat sa loob lahat ng mga sinasabi at ginagawa nila...

I remember crying myself to sleep nung bata pa ako dahil inaasar ako ng mga kaklase ko noong elementary...I remember being a loner for quite some time dahil ako lang ang namumukod-tanging mataba sa klase...and I even remember a time na nalaman ng putang inang crush ko na crush ko nga siya, at tumawa siya, IN MY FACE, nung makasalubong ko cya, telling me na: "PWEDE BA? BAKA MAPISAT AKO PAG TINABIHAN MO KO?!?"

LECHE SIYA TANG INA NIYA...

Yang mga taong katulad ng FUCKSHIT na yan, dapat jan nakakarma...

Dapat sa kanila, maranasan din one time in their life na naalipusta...para alam nila kung gaano kasakit nasabihan ng kung ano-ano...

Anyways, the ending of Ms. Marose's blog blew me away...

Ang masasabi ko lang po:

"SALUDO AKO SAYO MS. MAROSE! VERY WELL SAID!"

Who cares nga naman kung hindi ka sexy kung happy naman ang ibang aspects ng buhay mo diba?? Baka naman yang CI mo wala niyan!!!

there's this one thing that my Partner and I always argue about...bakit daw ako maraming male friends or bakit daw nakikipag-usap pa ako sa ibang guys...

in short, Jealousy lang pipol...

it really makes me wonder:  what's with having friends from the opposite sex?? 

i dont see anything wrong about it...i mean it really is up to you if you will make patol kung binabastos ka diba??

sure i am closer to male friends more than my girl friends...pero it's just that sometimes i feel it's easier for me to trust male friends than the female ones...with male friends you could just be yourself and never or less likely pretend to be someone you're not...

nung college ako, mas close talaga ako sa male classmates ko...(kay IAN (ung friend ko na nauna lang ang birthday sa akin), kay ANDREW, kay GENESIS, kay JEFF, kay VAL, kay KIKO)...masaya sila kasama, walang dull moments...protective sila sa akin, they treat me like a princess (lalo na sina IAN at ANDREW)...kaya enjoy ang bawat moment na sila ang ka-bonding ko...

there were other guys na naging close ko...lalo na itong praning na super rich, super talinong guy na to na nanligaw sa akin start pa lang ng first sem ng first year...hanggang mag-LOA na ako nang tuluyan ata nililigawan ko nun! (Hi AVELINO, i sure do miss rides in your Pajero and meals at Don Henrico's!)

well anyways, un nga...i really dont see anything wrong about it talaga...

bakit pa kasi nauso yang term at feeling na JEALOUSY na yan!

Shet talaga!

Pero i wanna tell sa lahat ng guy friends ko:

OK LANG YAN PARE...INSECURE LANG YAN! TULOY LANG ANG LIGAYA!

hahahaha!

i have to go back to work na...see you later...

I did not hear from you yesterday...what gives??

I missed hearing your voice...

I missed reading your messages over YM...

I missed viewing your cam...

Missed you lang talaga...

Just the other day you were here...

Yet I miss you already...

There are a few things I wanted to tell you that day, but I chose not to tell you...

I just wanted to feel your presence...since we haven't seen each other for some time...

Now...

I wanna tell you how much i really value our friendship...

I wanna tell you how thankful I am that you are my friend...

I wanna tell you that I can never thank God enough for giving you to me as my best friend...

I wanna tell you that I will always be here...just here, if you need me...

As your buddy...

As your chatmate...

As your eating pal...

As your videoke companion if you want...

As your yaya...

As your very own special Peachy...

And I want you to know...

That I love you...

I'll always love you...

No matter what happens...

Peachy is just around the corner...

Waiting for Wacks to need me...

Take care...

Love you always...